Verhalen

Ruby&Rose kennen een paar sterke en stoere vrouwen die ondanks de kanker toch gaan voor het leven. Hieronder het verhaal van Andrea, Gladys en Hettie. Drie vrouwen, drie aangrijpende maar ook mooie verhalen.

Ontroerende verhalen over hoe ze hun leven invullen ondanks de onzekerheid en de angst. Verhalen over hoe kracht, geloof en hoop ervoor gezorgd hebben dat ze hun ziekte versloegen. Maar ook verhalen over wat ze geleerd en gekregen hebben, juist doordat ze ziek zijn of waren. Anoushka van Bemmel is freelance journaliste en interviewde voor Ruby&Rose Andrea, Gladys en Hettie.

Andrea: “Ik leef nu heel veel intenser”

Andrea Stultiens (35) was dertig toen ze haar eerste uitstrijkje kreeg en het meteen mis bleek te zijn: ze kreeg de diagnose baarmoederhalskanker. Er volgde een heftige periode met gelukkig een succesvolle baarmoederbesparende operatie. Of ze er nog wel eens bij stil staat dat ze kanker heeft gehad? “Soms wel”, maar dan denkt Andrea al snel: “het heeft toch geen zin om over na te denken. Er zijn zoveel leukere dingen om aan te denken. Er moet geleefd worden!”

Komende vrijdag heeft ze weer een check, maar daar maakt ze zich geen zorgen over. “De vooruitzichten zijn goed en het is juist fijn om iedere keer weer een bevestiging te krijgen dat ik gezond ben.” Bestraling en een chemokuur is haar bespaard gebleven. Ze moest alleen wel herstellen van de operatie. Een week erna was Andrea, fotografe van vak, al bezig om een foto-expositie in te richten. Dat was ‘nu eenmaal’ gepland. “Wel heftig, maar als het moet, dan kan het.” Veel heeft ze niet nagedacht over dat ze kanker heeft gehad en of het terug zal komen. “Dat heeft gewoon helemaal geen zin, er zijn veel te leuke andere dingen om aan te denken.” Zoals haar grote liefde Edwin die ze nog maar drie maanden kende toen de diagnose werd gesteld. “Hij reageerde op de beste manier die maar kan. ‘We gaan het samen doen, we komen er wel doorheen’, zei hij die dag van de uitslag. Dat was het mooiste moment in die rotperiode. “Dat er iemand voor je is, daar haalde ik ongelooflijk veel kracht uit.” Een ijzersterke band kregen ze daardoor. Ze besloten na een herstelperiode de mogelijkheid om kinderen te krijgen een kans te geven, dat kon immers nog. Dat het niet lukte vanwege hele andere oorzaken, was ‘ongelooflijk balen’. “Maar het versterkte onze band wel weer, omdat we er samen weer uitkwamen. Het is zoals het is.” Anderhalf jaar geleden zijn ze getrouwd als bezegeling. Het leven zonder kinderen biedt weer andere mogelijkheden, zoals reizen en fotografie. ‘Nadenken in foto’s over de wereld’, is haar grote passie. “Ik heb een eindeloze nieuwsgierigheid naar wat je met fotografie kunt doen. Ik moet in foto’s verhalen vertellen. Hoe dichterbij het onderwerp bij mij staat, hoe beter dat gaat.” De gynaecoloog bracht haar op het idee om haar ziekteproces ook in foto’s vast te leggen. “Ik verveelde me in het ziekenhuis en dacht opeens ‘waarom niet?’”. Het leverde beelden op van een vrouw die ogenschijnlijk gezond het ziekenhuis ingaat, en er lamgeslagen weer uitkomt. “Heel uniek. Van de operatie zelf zijn geen foto’s. Toen ik bijkwam uit de narcose, kreeg ik mijn camera weer in handen gedrukt. Dat zijn wel heftige beelden ja. Maar ik ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb.”  Nu vijf jaar later heeft ze pas een idee gekregen wat ze met deze foto’s gaat doen, het moest eerst op zijn plek vallen. “Ik ga een ‘bodygrafie’ maken in plaats van een biografie. Foto’s van mijn lichaam van mijn achttiende jaar tot nu wil ik een verhaal laten vertellen, van het veranderende lichaam en hoe je daar mee omgaat. Kanker maakt dat je lichaam minder van jezelf is, want je hebt het totaal niet in de hand. Er moest in gesneden worden terwijl ik de noodzaak niet voelde, maar wel wist. In deze vorm maak ik de kanker een onderdeel van het totaal.”

Op de een of andere manier komen ‘heftige dingen’ vaak voor in het leven van Andrea. Anderhalf jaar geleden is haar zus verongelukt toen Andrea op huwelijksreis was met Edwin. Toch blijft ze nuchter: “Het is heel erg en heel verdrietig, maar ik kan er niet in blijven hangen. Dat levert niets op. Het leven is zo kort, zolang je de kans hebt moet je er wat van maken.” Ze haalt veel kracht uit wat ze kan als fotograaf. “Het is fijn om iets ermee te kunnen doen vanuit mezelf. Mijn zus die een week in coma lag, de begrafenis, ik heb het allemaal gefotografeerd en in boekvorm gepubliceerd. Ik maak daardoor iets heel persoonlijks, wat veel mensen meemaken, bespreekbaar. Het is fijn om te merken, dat anderen er iets aan hebben. Dit werkt voor mij.” Door de kanker, geen kinderen kunnen krijgen en de dood van haar zus is Andrea nog bewuster in het leven gaan staan. Het doet haar steeds weer beseffen dat ze leeft en dat ze er wat van moet maken. “Ik leef nu heel veel intenser. Ik doe wat ik echt belangrijk vind en zie niet te veel beren op de weg.”

In mei 2010 heeft Andrea Stultiens samen met auteur Vrouwkje Tuinman het boek Intensive Care uitgebracht over de plotselinge dood van haar zus en diens vriend. Meer informatie over het boek: www.andreastultiens.nl

Gladys: “Ik ben het leven meer gaan waarderen”

Gladys van den Munckhof (40) had juist met haar man besloten voor kinderen te gaan. Ze moest ‘nog even’ een uitstrijkje laten doen, omdat ze 35 was geworden. Dan blijkt dat ze een kwaadaardige tumor in haar baarmoeder heeft. Een gevoel van totale verslagenheid zou een logisch gevolg zijn, maar voor Gladys niet. Er gaat een knop bij haar om: “Mooi niet dat ik bij de pakken ga neer zitten. Ik ga de strijd aan en het komt goed.”

Als Gladys voor het eerst te horen krijgt dat ze kanker heeft, volgt de moeilijkste fase van de ziekteperiode, vindt ze achteraf. “Het voelde alsof iemand anders beslist over jouw lichaam. Je hebt geen keus.” Gladys heeft het totaal niet zien aankomen. Hoe kan ze nou kanker hebben? Ze heeft geen pijn, voelt zich niet ziek. Ze zorgt altijd goed voor haar lichaam. “Opeens ging er een knop om en kreeg ik een kracht die me strijdlustig maakte. ‘Dus ik heb kanker’, zei ik boos tegen de arts. ‘Ja, en nu?’” Diezelfde avond komen haar vrienden bij haar thuis iets drinken. “’Doe maar koffie’, zeiden ze. ‘Hoezo koffie, waarom geen wijntje?’”, vroeg ze hen verbaasd. “Ik heb wel kanker, maar ik ga niet down zitten doen!” Hoe ‘klote’ die periode ook is, er zijn ook mooie momenten. Zoals het telefoontje van de arts die zegt dat ze in aanmerking komt voor een baarmoederbesparende operatie. Ze heeft opeens weer een KEUZE, haar baarmoeder hoeft er niet uit. Ook al kiest ze voor een acht uur durende operatie met veel risico’s, ze krijgt tenminste weer een kans om een kindje te krijgen. “’s Avonds zijn we met onze vrienden gaan uit eten om het te vieren, terwijl ik nog onder het mes moest.” Gladys heeft haar gevoelens vanaf het begin met haar grote vriendengroep en familie gedeeld. “Ik ben heel open geweest en dat maakte het denk ik voor mij en iedereen makkelijker om ermee om te gaan.”

Gladys krijgt een doorverwijzing naar dokter Massuger, de oprichter van Ruby & Rose, die haar zal opereren. “Zo’n fijne arts: hij gaf met het gevoel dat we er samen wel doorheen zouden komen. Hij ging de strijd met me aan.” Op de dag van de operatie ligt Gladys op bed nog gymoefeningen te doen, om haar lichaam ‘in topvorm te brengen voor de operatie’. Ze heeft altijd goed voor haar lichaam gezorgd, daarom heeft ze sterk het gevoel dat het wel goed MOET komen. Met haar lichaam heeft ze een afspraak gemaakt. Het heeft haar nu in de steek gelaten, en daar is ze heel boos over, maar als het zal zorgen dat het allemaal weer goed komt, zullen ze daarna weer als vrienden samen verder gaan. Na de operatie komt Gladys verbazingwekkend snel uit de narcose, ‘dat kwam door die strijdlust’. Ze heeft haar haren en make-up voor het bezoek weer tiptop in orde. ‘Het slechte is eruit en we kijken vooruit’, laat ze iedereen weten. Desondanks volgen tien heel spannende dagen, ‘het risico op uitzaaiing is één op vijf’, maar gelukkig blijkt de operatie succesvol te zijn. Ze herstelt snel, ‘nou is het mooi geweest. Kom op! We moeten verder’.

De kinderwens wordt steeds groter, ook al weet ze dat het een moeilijk proces zal worden, want de baarmoedermond en een stuk baarmoederhals is weggehaald. “Nu wilde ik helemaal alles op alles zetten om een kindje proberen te krijgen.” Een half jaar na de operatie gaan ze de ‘IUI-molen’ in, maar de acht kunstmatige inseminaties blijven zonder resultaat. ‘Heavy’ is die periode ‘met veel tranen’, want elke keer voelt ze zich weer zwanger en heeft ze hoop. Toch wil Gladys doorgaan en besluiten ze over te stappen op de IVF-methode. Maar eerst even een weekendje met zijn tweeën er tussenuit. Precies in dat weekend raakt Gladys op natuurlijke wijze zwanger. “Fantastisch natuurlijk!  Het voelde als een afsluiting van de periode met kanker. Ik had het goed gemaakt met mijn lichaam en nu kreeg ik zelfs iets heel moois van mijn lijf terug.” Ze bevalt zeven maanden later van een gezonde zoon.Veel te vroeg, maar Levi blijkt net zo’n vechter als zijn moeder.

Terugkijkend heeft de periode met kanker haar veranderd: “Je ziet de dingen anders, wat minder belangrijk is kan ik onderschikken. Mijn gezin, mijn familie en vrienden zijn het belangrijkst voor mij geworden. Samen op vakantie, barbecueën, een wijntje drinken, met hen vier ik het leven.” Kanker associeerde ze tijdens de ziekteperiode nooit met de dood, maar achteraf beseft ze dat het haar wel had kunnen overkomen. Emotioneel wordt ze van rouwadvertenties waarin staat dat de overledene ‘heeft gestreden’. Ze is het leven meer gaan waarderen. “Je gaat op de kleine dingen letten en ziet opeens hoe mooi blaadjes aan een boom zijn. Die kleine rillinkjes die door me heen gaan als ik naar mijn zoontje kijk. Ik geniet nu elke dag van wat ik heb. Ik maak me niet meer zo druk als vroeger door alles te willen regelen. Ik laat meer los en heb vertrouwen in dat het goed komt.”

Gladys van den Munckhof heeft voor Ruby & Rose twee  golftoernooien georganiseerd (in mei 2010 en mei 2011)die samen 70.000 euro hebben opgebracht. Geld voor meer onderzoek naar gynaecologische kanker.

Hettie: “Het leven geeft me cadeautjes”

Zes jaar geleden kreeg Hettie Schipper (56) vreselijke buikpijn en werd ze met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens een spoedoperatie ontdekte de gynaecoloog dat ze eierstokkanker had. Gelukkig ontdekte hij het in een vroeg stadium en had ze geen uitzaaiingen. Zes chemokuren waren nodig en een heftige tijd volgde. In die periode voelde Hettie een positieve kracht in zich groeien.

‘Vreselijk’ is die periode van chemokuren, vertelt Hettie. Ze heeft na iedere kuur enorme pijn in haar gewrichten, kan nauwelijks meer lopen. Door de medicijnen raakt ze ‘helemaal opgeblazen’ – “ik woog 94 kilo!”- en mentaal voelt ze zich afgesneden van haar eigen leven. “Ik kon weinig meer doen en had het gevoel dat ik niet meer bij de maatschappij hoorde,” vertelt ze. “Ik leerde te leven met de dag. Langzaam kwam ik weer in mijn eigen kracht te staan door me op de positieve dingen te richten. Dan kon ik de volgende chemokuur weer aan.” Veel steun heeft ze aan haar kinderen, familie en vrienden die haar verzorgen. Heel speciaal voor haar is Marja Seuren. Ze leert haar kennen tijdens de chemokuren, want Marja heeft ook eierstokkanker. “We zagen elkaar geregeld en gaven elkaar kracht.” Voor de laatste chemokuur krijgt Hettie te horen dat haar vader kanker heeft en binnen twee weken zal overlijden. Ze wil de laatste kuur overslaan om bij hem te kunnen zijn. Haar familie dringt er op aan de kuur af te maken en dat doet ze. Gelukkig leeft hij nog acht weken en kan ze afscheid nemen. “Ik had geen tijd om echt te beseffen wat er met mij was gebeurd. Dat kwam pas maanden later.” Gelukkig gaat het goed met haar gezondheid. Pas als Marja vertelt dat de eierstokkanker bij haar is teruggekomen, beseft Hettie dat ze nu al die dingen moet gaan doen die ze écht leuk vindt. “Ik kreeg meer lef.” Marja moedigt haar aan te gaan zingen bij haar koor The Antony Singers. “Dat heeft mij zoveel gebracht. Samen zingen voelt als een warme deken. Ik heb er meer zelfvertrouwen door gekregen en hele fijne mensen door ontmoet.” Hoewel ze lijdt aan vliegangst, besluit ze een vliegreis te maken. Ook wilde ze altijd al graag gitaarspelen en neemt ze gitaarles. Haar werk pakt ze meteen weer op na haar ziekte. Ze gaat zelfs meer uren werken: 32 uur per week is ze bijstandsconsulent. “Eindelijk kon ik weer in de maatschappij staan. Ik voel een enorme drive om te bewijzen dat ik het kan, ondanks dat ik ziek ben geweest.”

Ze is nog steeds druk, maar is de ziekteperiode zeker niet vergeten. Samen met drie vriendinnen, waarvan er twee ook kanker hebben gehad, loopt ze het Pieterpad. “We praten nog over ‘die kankerperiode’. Over de angst dat het je weer kan overkomen. Je komt ook nooit meer los van hoe het was, dat draag je bij je.” Het moment waarop dat voor het eerst tot haar doordrong, was toen Marja overleed en er bij Hettie huidkanker werd geconstateerd. Als ze terugkijkt vindt ze dat weer een moeilijke periode. ‘Verdorie, ik loop hier nog rond’, dacht ze. Hettie:“Ik kan met deze huidkanker en de nodige behandelingen honderd worden, maar het confronteerde me opeens met wat ik allemaal al had meegemaakt. Ik had het nog niet helemaal verwerkt. Ik leerde die periode los te laten, te denken ‘dat was toen’. Ik ging weer positieve dingen doen en kwam weer in mijn eigen kracht te staan.” Als ze nu aan de ziekteperiode terugdenkt, geeft het haar juist kracht. “Het heeft een enorme impact op je leven”. Behalve dat ze meer lef en zelfvertrouwen heeft gekregen, weet ze nu dat ze met moeilijke dingen in het leven kan ‘dealen’. Nu realiseert ze zich wat écht belangrijk voor haar is: “dat ik me redelijk gelukkig voel en dat het goed gaat met mijn kinderen, familie, vrienden en collega’s. Dat we elkaar accepteren zoals we zijn en open staan voor elkaar. Een beetje lachen en lief zijn voor elkaar, dat heeft veel meer waarde voor mij gekregen.” Ook is ze zich veel bewuster van het leven: “Er gaan regelmatig van die ‘flitsen’ door me heen. Dan besef ik dat ik cadeautjes krijg van het leven. Zoals toen ik laatst op de trap zat en mijn kleinzoon al kruipend zijn hoofdje om de hoek steekt om mij te zoeken. Het is zo fijn om dat mee te maken. Of hoe mijn schoondochter en zoon afgelopen weekend een heel intiem moment met mij deelden waarin ze een zwangerschapstest deden. Toen we zagen dat ze zwanger is, vielen we elkaar in de armen en moesten we huilen. Dan voel ik hoe fijn het is dat ik dit met ze mag en kan delen. Door stil te staan bij die momenten, vier ik het leven.”

The Antony Singers organiseerde in december 2010 voor Ruby & Rose een benefietconcert van haar koor in het auditiorium van het Radbout Ziekenhuis in Nijmegen . Een concert ter ere van Marja Seuren, die twee jaar geleden is overleden aan eierstokkanker.